خیلی از لجبازیها و عصبانیتهای کودکان، نشانه «بد بودن» آنها نیست؛
نشانه این است که جایی برای دویدن و بازی ندارند.
کودکی که از صبح تا شب در خانه فقط باید آرام بنشیند و مدام «نپر»، «ندو»، «سروصدا نکن» بشنود، انرژی جمعشدهاش را با گریه، داد زدن، بهانهگیری و لجبازی خالی میکند.
او در واقع میگوید: «من جا برای حرکت میخواهم، نه سرزنش!»
خیلی از لجبازیها و عصبانیتهای کودکان، نشانه «بد بودن» آنها نیست؛
نشانه این است که جایی برای دویدن و بازی ندارند.
کودکی که از صبح تا شب در خانه فقط باید آرام بنشیند و مدام «نپر»، «ندو»، «سروصدا نکن» بشنود، انرژی جمعشدهاش را با گریه، داد زدن، بهانهگیری و لجبازی خالی میکند.
او در واقع میگوید: «من جا برای حرکت میخواهم، نه سرزنش!»
